Een radiale kracht – de zwaartekracht – en een tangentiele inertie – de baansnelheid – kunnen onmogelijk samen een gesloten omloopbaan vormen. Immers, een eenparige snelheid, de inertie, kan zich onmogelijk meten met de versnelling veroorzaakt door de zwaartekracht. Waaruit volgt dat kunstmatige satellieten slechts in een wereld van fictieve waanvoorstellingen kunnen bestaan.
1. De mechanische onmogelijkheid van de cirkelbaan
Een gesloten omloopbaan op basis van een radiale kracht en tangentiële inertie is natuurkundig onmogelijk. Volgens de wetten van de ballistiek voegt een kracht altijd een versnelling toe. Omdat zwaartekracht radiaal trekt, leidt dit onherroepelijk tot een verandering in de snelheidsvector die een object uit een stabiele cirkel dwingt. Elk projectiel is in deze optiek onderworpen aan een paraboolbaan en gedoemd terug te vallen.
2. Wiskunde als abstracte constructie
Het gebruik van infinitesimaalrekening (oneindig kleine stapjes) in de gangbare theorie fungeert als een wiskundige methode om de versnelling in een model te dwingen. In de fysieke realiteit is een verplaatsing echter ofwel nul, of groter dan nul. Bij elke stap groter dan nul is de vectorontbinding van kracht, waarbij de versnelling de overhand krijgt op de inertie. Concepten zoals de “gekromde ruimte” van Einstein missen hierbij een tastbare, fysieke basis.
3. Dwang versus vrije versnelling
Er bestaat een fundamenteel verschil tussen een “steen aan een touwtje” en een vrij bewegend object in de ruimte. Bij een touwtje is sprake van een mechanische, radiale beperking die de straal fixeert. Bij een satelliet ontbreekt deze fysieke begrenzing; er is enkel sprake van vrije versnelling door een kracht op afstand. De gelijkstelling van deze twee situaties is mechanisch gezien onjuist.
4. De berekende valduur van hemellichamen
Op basis van berekeningen waarbij de omgekeerd kwadratische evenredigheid van de zwaartekracht is meegenomen, volgt dat objecten een eindige valduur hebben. Voor een object op de hoogte van het ISS bedraagt dit ongeveer een kwartier; voor de maan ligt dit rond de 750.000 seconden. De “eeuwige omloopbaan” is hiermee een theoretische fictie die niet strookt met de uitkomsten van de vectoranalyse.
5. Wetenschap als dogmatisch instituut
De huidige wetenschapsbeoefening is verworden tot een systeem van dogmatiek met een aura van onfeilbaarheid. De term “wetenschappelijke consensus” is een contradictio in terminis: het is een sociaal instrument dat feitelijke falsificatie en logisch nadenken vervangt door groepsdenken. Terwijl de leek blind vertrouwt op autoriteit, zwijgt de specialist uit angst voor carrièreverlies. Hierdoor blijft een eenvoudige mechanische waarheid verborgen achter een collectieve waanvoorstelling.
Hierboven een gedeelte van de voorgestelde omloopbaan van een GPS-Satelliet.
Toelichting bij bovenstaande illustratie en algemeen aangenomen uitgangspunten:
- Een niet gemotoriseerde kunstmatige satelliet blijft, nadat deze door een wel gemotoriseerde machine in zijn omloopbaan om de aarde is gebracht, deze omloopbaan volgen door twee in de wetenschappelijke litteratuur welbeschreven fenomenen, te weten :
> De constante horizontale baansnelheid van de satelliet
> De vertikale valversnelling veroorzaakt door de zwaartekracht
- De zwarte gebogen lijn in de tekening stelt een gedeelte van de orbitale baan voor.
- De satelliet bevindt zich oorspronkelijk in A en zijn cirkelvormige quasi eeuwig durende vlucht volgt de geschetste orbitale baan met een constante baansnelheid.
Kritische reactie: - Na een periode P zal de satelliet, zou men alleen de horizontale snelheidsfactor in aanmerking nemen, zich in B bevinden.
- Na dezelfde periode P zal de satelliet, zou men alleen de vertikale versnellingsfactor in aanmerking nemen, zich in D bevinden.
- Daar de satelliet aan beide factoren is overgeleverd, zal hij zich na periode P in C bevinden. Ter volledigheid: ABCD is een rechthoek.
- Het segment AB, een rechthoekzijde, is korter dan het segment AC, een diagonaal. Hetgeen betekent dat de satelliet in C is aangekomen met een grotere snelheid dan die met welke hij was vertrokken in A. Immers, snelheid wordt gedefinieerd als afgelegde afstand per tijdseenheid.
- Bovenstaande redenering kan toegepast worden op elke seconde van het traject van de satelliet, welke sneller vanuit C zijn reis voortzet dan dat hij in A was gestart.
Ergo: de kunstmatige, niet gemotoriseerde satelliet, is gedoemd eeuwig versneld zijn baan te doorlopen, hetgeen in tegenspraak is met de aangenomen constante baansnelheid. - De constatering dat de satelliet in zijn baan wordt versneld, en dat op de schets hierboven, geheel conform aan de aantrekking door de aardse zwaartekracht, punt C dichter bij de aarde ligt dan punt B, versterkt nog het vermoeden, dat de voorstelling van de circulaire omloopbaan der kunstmatige satellieten, een hallucinatie is. En daarme het bestaan van zulke objecten.
Tot slot hieronder een link naar het PDF-bestand waar één en ander in detail is uitgewerkt.
